Акатистот кон Пресвета Богородица е една од највозвишените и најчесто читани богослужбени химни во православната традиција. Оваа пофална песна ѝ е посветена на Мајката Божја како застапничка и заштитничка на верниот народ, а се одликува со длабока поетска содржина и силна духовна порака.
Зборот „акатист“ значи „неседење“, што укажува дека молитвата се слуша и се чита стоејќи, како израз на почит и духовна будност. Најпознатиот акатист кон Пресвета Богородица потекнува од ранохристијанскиот период и има значајно место во богослужбениот живот на Црквата, особено за време на Великиот пост, кога се чита во петочните богослужби.
Акатистот е составен од 24 строфи – кондаци и икоси – кои по азбучен ред ги величаат нејзините добродетели и нејзината улога во домостројот на спасението. Во икосите постојано се повторува возгласот „Радувај се“, со што верниците ја изразуваат својата благодарност и радост заради нејзиното мајчинство и нејзината молитвена закрила.











